Verslag DHG 2010 Doetinchem

dhg2010 koningin dhg2010 dhg2010

“De koningin had vochtige ogen”
Dag Herdenken Geweldslachtoffers

Door Ellen Bekker.

Om stil en koud van te worden. Snikkend en met een stem gebroken door pijn, verdriet en herinnering, leest een meisje een gedicht voor. “Daders krijgen een paar jaar, maar wij, nabestaanden, levenslang”. Haar emotie en verhaal roepen rillingen op en zorgen voor opwellende tranen. Mensen snuiten hun neus en ze doen geen moeite om de tranen tegen te houden. Met zo veel emoties, met zo veel liefde en op zoek naar steun en troost, komen nabestaanden van geweldslachtoffers (en dit jaar ook de Koningin) naar Dag Herdenken Geweldslachtoffers in Doetinchem op zater-dag 25 september. Deze dag wordt jaarlijks georganiseerd door stichting Dag Herdenken Geweldslachtoffers en is voor mensen die iemand verloren hebben door zinloos geweld. Zij komen samen, gewoon om samen te zijn, samen te denken, samen steun te geven en te krijgen. Maar ook om samen te praten, samen te huilen en om misschien uiteindelijk samen eventjes te lachen.

Wanneer Hirsch Ballin, demissionair minister van Justitie, praat over het rechtssysteem in Nederland voel je de levendige boosheid en onmacht onder de mensen wegens het onrecht dat hen is aangedaan. Geen straf is zwaar genoeg om hun leed te ver-zachten en de moord te vergelden. “Het ministerie blijft werken aan het verbeteren van de positie van de nabestaanden. Ik kan het gemis helaas niet wegnemen, maar wel invloed uitoefenen op het aandeel van nabestaanden in het strafproces.” Deze woorden sprak Hirsch Ballin als schrale troost voor nabestaanden. Op 1 januari 2011 treedt de Wet versterking positie slachtoffers in werking. Voor verbitterde nabestaanden is dit nog lang niet genoeg en ze willen een nog actievere rol in het strafproces.

In gesprek met de koningin voelen mensen zich enorm gesteund. “Zij is echt lief”, “Ze praat zoals een moeder dat doet, ze begreep ons écht” en “Nu pas besef je dat de komst van zo iemand die een luisterend oor biedt ontzettend veel betekent” zijn reacties van nabestaanden na het gesprek met de koningin. Wanneer Jack Keijzer, voorzitter van de organisatie, afscheid neemt van hare majesteit en haar met drie zoenen op de wangen bedankt voor haar komst en haar bijdrage aan deze dag, kijkt hij recht in haar meelevende, vochtige ogen.

Tijdens het informele gedeelte raken mensen, lotgenoten, aan de praat. Schouderklopjes worden uitgedeeld, iemand strijkt een totaal onbekende over de arm en bekenden kussen elkaar op de wang en slaan een arm om elkaars schouder. Iedereen weet: van elkaar moeten we het hebben vandaag. Wij begrijpen elkaar en we dragen het verdriet alleen en tezamen. Dat doet goed, te zien aan de lichtelijk tevreden gezichten waarop zo nu en dan een glimlach, al dan niet een waterige, verschijnt.

“Wat je voelt vandaag is een momentopname en ook weer niet. Soms kun je lachen, soms moet je huilen en elke minuut voel je pijn, onmacht en een enorm gevoel van steun en troost door alle mensen om je heen.” Zo probeert een nabestaande verwoed haar niet te verwoorden gevoelens die de dag bij haar omhoog brengt, onder woorden te brengen. De emoties zijn zoals het weer vandaag. Af en toe een zonnestraal, zo nu en dan wat regen, maar bovenal bewolkt.

En dan is het moment daar: na twee minuten stilte en na het loslaten van de duiven laten zo’n 300 mensen samen als één, hun eigen persoonlijk beschreven ballon los. Een lach, een traan en een arm om de schouder. En samen blijven ze kijken, tot de ballonnen weg zijn, en langer.

Contact DHG

voor bestuursleden zie hier

Uw Donatie

Bankrekeningnummer:
455421226 
t.n.v. stichting DHG